به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد
تو را در این سخن انکار کار ما نرسد
اگر چه حسن فروشان به جلوه آمده‌اند
کسی به حسن و ملاحت به یار ما نرسد
به حق صحبت دیرین که هیچ محرم راز
به یار یک جهت حق گزار ما نرسد
هزار نقش برآید ز کلک صنع و یکی
به دلپذیری نقش نگار ما نرسد
هزار نقد به بازار کاینات آرند
یکی به سکه صاحب عیار ما نرسد
دریغ قافله عمر کان چنان رفتند
که گردشان به هوای دیار ما نرسد
دلا ز رنج حسودان مرنج و واثق باش
که بد به خاطر امیدوار ما نرسد
چنان بزی که اگر خاک ره شوی کس را 
غبار خاطری از ره گذار ما نرسد
بسوخت حافظ و ترسم که شرح قصه او
به سمع پادشه کامگار ما نرسد
...

دختری دلش شکست رفت و هر چه پنجره 
رو به نور بود
بست
...
رفت و هر چه داشت
یعنی آن دل شکسته را
توی کیسه زباله ریخت
پشت در گذاشت
...
صبح روز بعد 
رفتگر 
لای خاکروبه ها
یک دل شکسته دید
ناگهان توی سینه اش پرنده ای تپید
چیزی از کنار چشم های خسته اش
قطره قطره بی صدا چکید
...
رفتگر برای کفتر دلش
آب و دانه برد
رفت و تکه های آن دل شکسته را به خانه برد
...
سال هاست
توی این محله با طلوع آفتاب
پشت هر دری
یک گل شقایق است
چون که مرد رفتگر
سال هاست
عاشق است
...

عرفان نظرآهاری

دنیا به دور شهر تو دیوار بسته است

هر جمعه راه سمت تو انگار بسته است

کی عید می رسد که تکانی دهم به خویش؟ 

هر گوشه از اتاق دلم تار بسته است

شب ها به دور شمع کسی چرخ می خورد 

پروانه ای که دل به دل یار بسته است

از تو همیشه حرف زدن کار مشکلی است

در می زنیم و خانه گفتار بسته است

باید به سمت شعر نمی دادم عشق را 

حتی زبان ساده اشعار بسته است

وقتی غروب جمعه رسد بی تو آفتاب 

انگار بر گلوی خودش دار بسته است

می ترسم آخرش تو نیایی و پر کنند 

در شهر، شاعری ز جهان بار بسته است
...

نجمه زارع